Vajtja në Gath
nga: Gary J. Hall & Magda Maylam, botuar me: 17.07.2010
“Davidi tha në zemër të tij: “Një ditë ose një tjetër unë do të vritem nga dora e Saulit; prandaj nuk ka asgjë më të mirë për mua se sa të shpëtoj kokën në vendin e Filistejve; kështu Sauli do të heqë dorë të më kërkojë akoma në të gjithë territorin e Izraelit; kështu do të shpëtoj nga duart e tij”. Prandaj Davidi u ngrit dhe shkoi, bashkë me gjashtëqind njerëzit që kishte me vete, te Akishi, bir i Maokut, mbret i Gathit. Kështru Davidi qëndroi me Akishin në Gath, ai vetë dhe njerëzit e tij, secili me familjen e vet; Davidi me dy bashkëshortet e tij: Jezreelitja Ahinoama dhe Karmelitja Abigail, që kishte qenë gruaja e Nabalit. Pastaj i njoftuan Saulit që Davidi kishte ikur në Gath, dhe ai nuk e kërkoi më.” (1 Samuelit 27:1-4).
Parathënie
Teksti i mësipërm na tregon se Davidi nuk kishte besim se mbreti Saul do ta mbante fjalën, prandaj edhe e ndjeu veten më të sigurtë mes filistenjve, armiqve të Izraelit. Ndoshta ai ishte i shtyrë të vepronte kështu nga frika e jo nga besimi në Zotin. Kujtoi se Akishi do ta mbronte prej ndonjë sulmi të Saulit. Por nuk duhet të presupozojmë se ngjarjet e këtij kapitulli janë të aprovuara prej Perëndisë. “Davidi nuk ka besim tek mbrojtja e Perëndisë, ndaj edhe ikën e fshihet mes idhujtarëve, që ishin armiq të popullit të Zotit” (citat i marrë nga Bibla Studimore e Gjenevës).
Teksti i mësipërm na tregon se Davidi nuk kishte besim se mbreti Saul do ta mbante fjalën, prandaj edhe e ndjeu veten më të sigurtë mes filistenjve, armiqve të Izraelit. Ndoshta ai ishte i shtyrë të vepronte kështu nga frika e jo nga besimi në Zotin. Kujtoi se Akishi do ta mbronte prej ndonjë sulmi të Saulit. Por nuk duhet të presupozojmë se ngjarjet e këtij kapitulli janë të aprovuara prej Perëndisë. “Davidi nuk ka besim tek mbrojtja e Perëndisë, ndaj edhe ikën e fshihet mes idhujtarëve, që ishin armiq të popullit të Zotit” (citat i marrë nga Bibla Studimore e Gjenevës).
Do të vritem
Takimi, që pati herën e fundit me Saulin, në vend që ta gëzonte Davidin, e bëri atë edhe më të dëshpëruar e më të zhgënjyer se më parë. Dhe, si pasojë, ai fillon e kryen përsëri veprime nga frika, jo nga besimi. I kishte harruar premtimet, që i kishte bërë dikur Perëndia, ndaj edhe këndvështrimi që kishte tani në jetë ishte shumë pesimist. Sipas tij, do të vritej, po të mos ikte në vendin e filistenjve. Edhe grupi gjithnjë e në rritje i njerëzve që e ndiqnin, kishte filluar të mendonte të njëjtën gjë. S’ka dyshim se frika e Davidit mbështetej tek fakti se atij i duhej të kujdesej për të gjithë ata, që i kishte nën vete, duke përfshirë këtu edhe dy gratë e tij. Gjithmonë ka rrezik që, në momente vështirësie e zhgënjimi, besimtarët e harrojnë faktin se Perëndia është gati për t’i mbrojtur e për t’u kujdesur për ta. E si mund të vritej Davidi prej Saulit, në një kohë që Perëndia kishte thënë se ai do të bëhej mbreti i ardhshëm i Izraelit? Problemi qëndronte këtu: Davidi i foli zemrës së vet e jo Perëndisë në lutje. “Ky ishte, pa dyshim, një gabim i madh i Davidit, sepse erdhi si rezultat i mosbesimit të tij në premtimet dhe kujdesin e Perëndisë, në një kohë që Perëndia i kishte treguar atij me dhjetëra herë se sa shumë kujdesej për të” (Gjon Uesli).
Davidi ishte i lodhur nga përndjekja që i kishte bërë Sauli gjatë gjithë këtyre viteve. Besimi në Perëndinë i kishte dhënë atij shpeshherë shpresë, por tani ai po ballafaqohej me një situatë, që po ia thante tërë shpresën e forcën. E kishte humbur durimin. “Mos e hidhni tej guximin tuaj, që do të ketë një shpërblim të madh. Sepse ju keni nevojë për ngulm që mbasi, të bëni vullnetin e Perëndisë, të merrni gjërat e premtuara” (Hebrenjve 10:35-36)… “Le të mos lodhemi duke bërë të mirën; sepse, po të mos lodhemi, do të korrim në kohën e vet” (Galatasve 6:9). Durimi është besim këmbëngulës, është qëndrueshmëri, që e mposht çdo lloj dëshpërimi e zhdekurajimi. “Ta konsideroni një gëzim të madh, o vëllezër të mi, kur ndodheni përballë sprovash nga më të ndryshmet, duke e ditur se sprova e besimit tuaj sjell qëndrueshmëri. Dhe qëndrueshmëria të kryejë në ju një vepër të përsosur, që ju të jeni të përsosur dhe të plotë, pa asnjë të metë” (Jakobi 1:2-4).
Takimi, që pati herën e fundit me Saulin, në vend që ta gëzonte Davidin, e bëri atë edhe më të dëshpëruar e më të zhgënjyer se më parë. Dhe, si pasojë, ai fillon e kryen përsëri veprime nga frika, jo nga besimi. I kishte harruar premtimet, që i kishte bërë dikur Perëndia, ndaj edhe këndvështrimi që kishte tani në jetë ishte shumë pesimist. Sipas tij, do të vritej, po të mos ikte në vendin e filistenjve. Edhe grupi gjithnjë e në rritje i njerëzve që e ndiqnin, kishte filluar të mendonte të njëjtën gjë. S’ka dyshim se frika e Davidit mbështetej tek fakti se atij i duhej të kujdesej për të gjithë ata, që i kishte nën vete, duke përfshirë këtu edhe dy gratë e tij. Gjithmonë ka rrezik që, në momente vështirësie e zhgënjimi, besimtarët e harrojnë faktin se Perëndia është gati për t’i mbrojtur e për t’u kujdesur për ta. E si mund të vritej Davidi prej Saulit, në një kohë që Perëndia kishte thënë se ai do të bëhej mbreti i ardhshëm i Izraelit? Problemi qëndronte këtu: Davidi i foli zemrës së vet e jo Perëndisë në lutje. “Ky ishte, pa dyshim, një gabim i madh i Davidit, sepse erdhi si rezultat i mosbesimit të tij në premtimet dhe kujdesin e Perëndisë, në një kohë që Perëndia i kishte treguar atij me dhjetëra herë se sa shumë kujdesej për të” (Gjon Uesli).
Davidi ishte i lodhur nga përndjekja që i kishte bërë Sauli gjatë gjithë këtyre viteve. Besimi në Perëndinë i kishte dhënë atij shpeshherë shpresë, por tani ai po ballafaqohej me një situatë, që po ia thante tërë shpresën e forcën. E kishte humbur durimin. “Mos e hidhni tej guximin tuaj, që do të ketë një shpërblim të madh. Sepse ju keni nevojë për ngulm që mbasi, të bëni vullnetin e Perëndisë, të merrni gjërat e premtuara” (Hebrenjve 10:35-36)… “Le të mos lodhemi duke bërë të mirën; sepse, po të mos lodhemi, do të korrim në kohën e vet” (Galatasve 6:9). Durimi është besim këmbëngulës, është qëndrueshmëri, që e mposht çdo lloj dëshpërimi e zhdekurajimi. “Ta konsideroni një gëzim të madh, o vëllezër të mi, kur ndodheni përballë sprovash nga më të ndryshmet, duke e ditur se sprova e besimit tuaj sjell qëndrueshmëri. Dhe qëndrueshmëria të kryejë në ju një vepër të përsosur, që ju të jeni të përsosur dhe të plotë, pa asnjë të metë” (Jakobi 1:2-4).
Do të mbrohem
A ishte vullneti i Perëndisë, që Davidi të gjente strehë mes filistenjve? Është e vërtetë se Sauli nuk do ta kërkonte më në Gath, por kjo nuk do të thotë se këtë donte edhe Perëndia. A do t’i merrte Zoti mbrapsht fjalët, që i kishte thënë Davidit nëpërmjet profetit Gad? “Mos qëndro më në fortesë, por nisu dhe shko në vendin e Judës” (1 Samuelit 22:5). Perëndia donte që Davidi t’i besonte Atij në Izrael, jo në vendin e filistenjve.
Davidi nuk kishte zënë mend prej gabimit që kishte bërë më parë, kur ishte fshehur mes filistenjve (1 Samuelit 21:10-15). Përsëri, pra, frika dhe mosbindja do ta largonin prej Perëndisë. I dukej sikur kishte më shumë gjëra të përbashkëta me filistenjtë, sesa me popullin e tij në Izrael. “Po qe se jemi shërbëtorët e Krishtit, atëherë duhet të kemi më shumë afrimitet madje edhe me të krishterët më të dobët, sesa me jo-besimtarët më të fortë” (Aleksandër Maklaren). Ata që zënë më parë miqësi me jo-besimtarët, sesa me anëtarët e kishës së tyre, shumë shpejt kanë për t’u zhgënjyer. “A nuk e dini se miqësia me botën është armiqësi me Perëndinë? Ai, pra, që don të jetë mik i botës bëhet armik i Perëndisë” (Jakobi 4:4). Akishi kishte qëllime të tjera, ndaj edhe e lejoi Davidin dhe njerëzit e tij, që të banonin në Gath. Kjo situatë do të bëhej shkak “për marrjen e masave të ashpra kundër Izraelit, masa këto, të cilat po kurdiseshin prej filistenjve” (nga komentimi që i bëjnë Biblës autorët Xhejmisën, Foset dhe Braun).
A ishte vullneti i Perëndisë, që Davidi të gjente strehë mes filistenjve? Është e vërtetë se Sauli nuk do ta kërkonte më në Gath, por kjo nuk do të thotë se këtë donte edhe Perëndia. A do t’i merrte Zoti mbrapsht fjalët, që i kishte thënë Davidit nëpërmjet profetit Gad? “Mos qëndro më në fortesë, por nisu dhe shko në vendin e Judës” (1 Samuelit 22:5). Perëndia donte që Davidi t’i besonte Atij në Izrael, jo në vendin e filistenjve.
Davidi nuk kishte zënë mend prej gabimit që kishte bërë më parë, kur ishte fshehur mes filistenjve (1 Samuelit 21:10-15). Përsëri, pra, frika dhe mosbindja do ta largonin prej Perëndisë. I dukej sikur kishte më shumë gjëra të përbashkëta me filistenjtë, sesa me popullin e tij në Izrael. “Po qe se jemi shërbëtorët e Krishtit, atëherë duhet të kemi më shumë afrimitet madje edhe me të krishterët më të dobët, sesa me jo-besimtarët më të fortë” (Aleksandër Maklaren). Ata që zënë më parë miqësi me jo-besimtarët, sesa me anëtarët e kishës së tyre, shumë shpejt kanë për t’u zhgënjyer. “A nuk e dini se miqësia me botën është armiqësi me Perëndinë? Ai, pra, që don të jetë mik i botës bëhet armik i Perëndisë” (Jakobi 4:4). Akishi kishte qëllime të tjera, ndaj edhe e lejoi Davidin dhe njerëzit e tij, që të banonin në Gath. Kjo situatë do të bëhej shkak “për marrjen e masave të ashpra kundër Izraelit, masa këto, të cilat po kurdiseshin prej filistenjve” (nga komentimi që i bëjnë Biblës autorët Xhejmisën, Foset dhe Braun).
Përfundim
Davidi mund t’ia kishte arritur qëllimit, për t’i grumbulluar të gjithë njerëzit e tij në Gath, por ai veproi kështu pa miratimin e Perëndisë. Shpeshherë, rezultatet e mira që arrijmë në jetë, nuk vërtetojnë se bekimet e Zotit janë mbi ne. Ato mund të jenë thjesht bekimet fallco të djallit, që na bëjnë që ta harrojmë burimin e vërtetë të bekimit. “Mosbesimi është një mëkat, prej së cilit zihet mat shumë shpejt edhe njeriu më i mirë, sidomos atëherë kur ky njeri sulmohet nga jashtë prej armikut, e nga brenda prej frikës. Është vështirë për t’i mposhtur armiq të tillë” (Mateo Henri).
Për më shumë informacion, vizitoni faqen tonë të internetit në shqip: http://fjalaegjalle.2truth.com/
Davidi mund t’ia kishte arritur qëllimit, për t’i grumbulluar të gjithë njerëzit e tij në Gath, por ai veproi kështu pa miratimin e Perëndisë. Shpeshherë, rezultatet e mira që arrijmë në jetë, nuk vërtetojnë se bekimet e Zotit janë mbi ne. Ato mund të jenë thjesht bekimet fallco të djallit, që na bëjnë që ta harrojmë burimin e vërtetë të bekimit. “Mosbesimi është një mëkat, prej së cilit zihet mat shumë shpejt edhe njeriu më i mirë, sidomos atëherë kur ky njeri sulmohet nga jashtë prej armikut, e nga brenda prej frikës. Është vështirë për t’i mposhtur armiq të tillë” (Mateo Henri).
Për më shumë informacion, vizitoni faqen tonë të internetit në shqip: http://fjalaegjalle.2truth.com/
per autorin:
Që prej 30 vjetësh, Gary J. Hall ka qenë pastor i kishës biblike “Fjala e Gjallë” në Liverpul të Mbretërisë së Bashkuar të Britanisë së Madhe. Ai u rrit si katolik, por në vitin 1973, në moshën 17-vjeçare, u bë besimtar i krishterë, duke e pranuar Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e Tij. Ai është diplomuar prej Bashkësisë së Shërbesave Ungjillizuese si shërbëtor i Fjalës së Perëndisë dhe tani është Kryetari i Akademisë së kësaj bashkësie. Pastor Gary ka bërë vizita të shpeshta në Shqipëri, që prej 1993-shit. Ai i është mirënjohës Perëndisë për mundësitë e mrekullueshme që i ka dhënë, për të ndarë Fjalën e Tij me shqiptarët. Kisha biblike “Fjala e Gjallë” ka faqen e saj të internetit, e cila përmban studime dhe artikuj të ndryshëm në shqip. Vizitojeni tek www.LWBC.co.uk ose mund të shkoni direkt tek faqja në shqip, duke përdorur këtë adresë http://fjalaegjalle.2truth.com Magdalena (Magda) Maylam (mbiemri i vajzërisë “Gjoni”) është shqiptare me banim që prej 12 vjetësh në Liverpul të Anglisë. Lindur e rritur me frymën ateiste në Laç, afër Krujës, Magda, me inisiativën e prindërve të saj, filloi të mësojë anglisht që në moshën 7-vjeçare. Kur Shqipëria ia hapi dyert Ungjjillit të Jezus Krishtit, Magda e gjeti veten si përkthyese të misionarëve të ndryshëm, që vinin në qytetin e saj. Dalë nga dalë, Fjala e Perëndisë i depërtoi në zemër, duke e bindur për mëkatin dhe duke i dhënë jetës së saj kuptim e qëllim. Magda e pranoi Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e saj personal në moshën 15-vjeçare. Gjatë një vizite 8-mujore studentore në Denver, Kolorado të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Magda u pagëzua dhe e deklaroi hapur besimin e saj të ri në vitin 1995. Magda ka mbaruar Fakultetin e Shkencave Shoqërore dhe Politike, duke studjuar si në Stamboll të Turqisë, ashtu edhe në Liverpul të Anglisë. Ajo është diplomuar gjithashtu me Diplomën në Teologji, të marrë prej Akademisë Ungjillore të Bashkësisë së Shërbesave Ungjillizuese në Angli. Magda është e martuar me Tarkuinin, besimtar anglez dhe trajner tenisi. Të dy janë anëtarë të kishës biblike “Fjala e Gjallë” në Liverpul. Ata kanë dy djem, Boaz dhe Kejleb, që përpiqen t’i rritin për Perëndinë dhe lavdinë e Tij. Ata i mirëpresin lajmet tuaja në adresën j4ver.magtar@btinternet.com
