Të ecurit me maturi


nga: niko.sejati, botuar me: 06.01.2007

Këtu të qenët esëll kontrastohet me përgjumshmërinë dhe lidhet me ecjen në ditë dhe në dritë, ashtu si përgjumshmëria dhe shkaku i tij i shpeshtë, dehja, lidhen me errësirën dhe natën. Një nga mallkimet më të mëdha që Perëndia mund të dërgojë mbi një komb dhe udhëheqësit e tij, mbi profetët dhe shikuesit e tij, është fryma e një gjumi të rëndë, ashtu siç thotë edhe profeti: “Në fakt Zoti ka shpërndarë mbi ju një frymë topitjeje; ka mbyllur sytë tuaj, profetët, ka mbuluar me vel krerët tuaj, shikuesit”. Por të jesh esëll do të thotë të zgjohesh e të dalësh nga ky gjumë dhe, për pasojë, të ecësh jo vetëm syhapët por edhe vigjilent.

Kjo nënkupton, pra, atë ecje të kujdesshme e të matur, atë jetë, atë lëvizje, atë të folur dhe atë të vepruar të përditshëm në frikën e Perëndisë, vetëm me anë të të cilave mund të ruhemi prej kurdheve që janë ngritur për këmbët tona në çdo hap të rrugës sonë. Sa të shumtë janë ata që kanë rënë në ligësi flagrante dhe në poshtërsi të hapur ngaqë nuk kanë ecur syhapët e me maturi e ngaqë nuk kanë bërë kujdes se ku kanë hedhur këmbën. Në vend që të ruhen qysh në lëvizjet e para të mëkatit dhe duke mos u kujdesur që, ashtu siç thotë Zoti, “të mos bien në tundim”, ata preferojnë të flirtojnë me të derisa tërhiqen tej dhe joshen prej lakmisë së tyre, lakmi kjo që ashtu siç është, e pafrenuar, vazhdon të mbarsë dhe të ngjizë mëkatin, i cili, pasi është përfunduar e kryer dhe pasi gjen shprehje në veprim, lind vdekjen.


per autorin:


Lidhje te tjera..