Davidi dëgjon se Sauli ka vdekur
nga: Gary J. Hall & Magda Maylam, botuar me: 05.09.2010
“Pas vdekjes së Saulit, Davidi u kthye nga masakra e Amalekitëve dhe u ndal dy ditë në Tsiklag. Ditën e tretë arriti në kampin e Saulit një burrë me rroba të grisura dhe me kokën me dhe. Sa arriti pranë Davidit, ai ra për tokë dhe u përkul. Davidi e pyeti: “Nga vjen?”. Ai iu përgjigj: “Kam ikur nga kampi i Izraelit”. Davidi i tha: “Si u bë? Të lutem, më trego”. Ai iu përgjigj: “Populli iku nga fusha e betejës dhe shumë njerëz ranë dhe vdiqën; edhe Sauli dhe biri i tij Jonatan kanë vdekur”. Atëherë Davidi e pyeti të riun që i tregonte ngjarjen: “Si e di ti që Sauli dhe biri i tij Jonatani kanë vdekur?”. I riu që i tregonte ngjarjen tha: “Ndodhesha rastësisht në malin Gilboa, kur pashë Saulin të mbështetur në shtizën e tij, ndërsa qerret dhe kalorësit e ndiqnin nga afër. Ai u kthye, më pa dhe më thirri. Unë iu përgjigja: “Ja ku jam”. Ai më pyeti: “Kush je ti?”. Unë iu përgjigja: “Jam një Amalekit”. Atëherë ai më tha: “Afrohu tek unë dhe më vrit, sepse një ankth i madh më ka pushtuar, por jeta është e tëra akoma tek unë”. Kështu iu afrova atij dhe e vrava, sepse e kuptoja që ai nuk do të mund të jetonte mbas rënies së tij. Pastaj mora diademën që kishte mbi kokë dhe byzylykun që mbante në krah, dhe i solla këtu te zotëria im”. Atëherë Davidi kapi rrobat e veta dhe i grisi; po kështu vepruan tërë njerëzit që ishin me të. Kështu mbajtën zi, qanë dhe agjeruan deri në mbrëmje për Saulin, për Jonatanin, birin e tij, për popullin e Zotit dhe për shtëpinë e Izraelit, sepse kishin rënë nga shpata. Pastaj Davidi e pyeti të riun që i kishte treguar ngjarjen: “Nga ç’vend je?”. Ai u përgjigj: “Jam biri i një të huaji, i një Amalekiti”. Atëherë Davidi i tha: “Si nuk pate frikë të shtrish dorën për të vrarë të vajosurin e Zotit. Pastaj thirri një nga njerëzit e tij dhe i tha: “Afrohu dhe hidhu mbi të!”. Ai e goditi dhe Amalekiti vdiq. Pas kësaj Davidi tha: “Gjaku yt rëntë mbi kokën tënde, sepse me gojën tënde ke dëshmuar kundër vetes sate, duke thënë: “Unë kam vrarë të vajosurin e Zotit”” (2 Samuelit 1:1-16).
Parathënie
Davidi e mori përsëri të gjithë plaçkën, që ia kishin vjedhur Amalekitët, por gëzimi i tij s’e pati jetën e gjatë. Shumë shpejt, ai mori vesh rreth betejës së zhvilluar mes filistenjve dhe Izraelit dhe kjo e mërziti shumë. Davidi nuk e dinte se Sauli e kishte ditur me kohë rezultatin e betejës, qëkur vizitoi në fakt mediumin (shtrigën) e Endorit (shiko 1 Samuelit 28). Ky konflikt një-ditor përfundoi me vdekjen e Saulit dhe të Jonatanit. Vdekja e Saulit, në veçanti, do t’ia shndërronte përgjithmonë jetën Davidit.
Davidi e mori përsëri të gjithë plaçkën, që ia kishin vjedhur Amalekitët, por gëzimi i tij s’e pati jetën e gjatë. Shumë shpejt, ai mori vesh rreth betejës së zhvilluar mes filistenjve dhe Izraelit dhe kjo e mërziti shumë. Davidi nuk e dinte se Sauli e kishte ditur me kohë rezultatin e betejës, qëkur vizitoi në fakt mediumin (shtrigën) e Endorit (shiko 1 Samuelit 28). Ky konflikt një-ditor përfundoi me vdekjen e Saulit dhe të Jonatanit. Vdekja e Saulit, në veçanti, do t’ia shndërronte përgjithmonë jetën Davidit.
Tregimi
Amalekiti i ri i tha Davidit se e kishte vrarë vetë Saulin. Ky ishte vërtet një tregim interesant, por në të njëjtën kohë edhe i sajuar (fallco). Fakti ishte se Sauli ishte plagosur rëndë prej një shigjete. “Beteja u ashpërsua kundër Saulit; harkëtarët e arritën dhe ai u plagos rëndë prej tyre” (1 Samuelit 31:3, 1 Kronikasve 10:3). Sauli i kërkoi shqyrtarit të tij që ta vriste, por atë “e kishte zënë një frikë e madhe”, ndaj edhe Sauli e vrau veten, duke u hedhur mbi shpatën e vet (1 Samuelit 31:4, 1 Kronikasve 10:4). Prandaj, pra, tregimmi i Amalekitit ishte përrallë. Por, pse gënjeu ai vallë? Gënjeu, ngaqë shpresonte t’ia bënte qejfin Davidit e të merrte ndonjë shpërblim prej tij. “…Kam kapur dhe kam bërë që të vritet në Tsiklag atë që solli lajmin: “Ja, Sauli vdiq,” megjithëse ai pandehte se më kishte sjellë një lajm të mirë dhe priste të merrte një shpërblim” (2 Samuelit 4:10).
Amalekiti i ri i tha Davidit se e kishte vrarë vetë Saulin. Ky ishte vërtet një tregim interesant, por në të njëjtën kohë edhe i sajuar (fallco). Fakti ishte se Sauli ishte plagosur rëndë prej një shigjete. “Beteja u ashpërsua kundër Saulit; harkëtarët e arritën dhe ai u plagos rëndë prej tyre” (1 Samuelit 31:3, 1 Kronikasve 10:3). Sauli i kërkoi shqyrtarit të tij që ta vriste, por atë “e kishte zënë një frikë e madhe”, ndaj edhe Sauli e vrau veten, duke u hedhur mbi shpatën e vet (1 Samuelit 31:4, 1 Kronikasve 10:4). Prandaj, pra, tregimmi i Amalekitit ishte përrallë. Por, pse gënjeu ai vallë? Gënjeu, ngaqë shpresonte t’ia bënte qejfin Davidit e të merrte ndonjë shpërblim prej tij. “…Kam kapur dhe kam bërë që të vritet në Tsiklag atë që solli lajmin: “Ja, Sauli vdiq,” megjithëse ai pandehte se më kishte sjellë një lajm të mirë dhe priste të merrte një shpërblim” (2 Samuelit 4:10).
Amalekiti
Fakti se ky i ri ishte Amalekit, linte për të dyshuar se dëshmia e tij nuk ishte e besueshme dhe se, për më tepër, ai e kishte hallin diku tjetër. “Raca e tij e hidhte poshtë çdo lloj rregulli e qetësie. Amalekitët jetonin, duke vjedhur pasuritë e të tjerëve. Ky Amalekit ishte, pra, armik i të gjithëve, i urryer universalisht prej çdo njeriu” (R.P. Smith). Tek Ligji i Përtërirë 25:17-19, Amalekitët na përshkruhen si një racë e mallkuar. E megjithatë, është ironik fakti që një Amalekit i raportoi Davidit vdekjen e Saulit, gjë që nuk do të kishte ndodhur fare, po qe se Sauli do t’i kishte shkatërruar Amalekitët, ashtu siç e kishte urdhëruar dikur Zoti (shiko 1 Samuelit 15).
I riu donte të dukej si hero në sytë e Davidit, ndaj edhe shpiku një histori të fortë, pa patur pikë turpi, duke pretenduar madje se po i vinte keq për vdekjen e Saulit. U mundua t’i bënte lajka Davidit, duke iu gjunjëzuar e duke i dhënë atij kurorën (diademën) dhe byzylykun e mbretit. Por le të mos e harrojmë faktin se edhe vetë Amalekiti donte ta shihte Saulin të vdekur. Ai ndoshta s’kishte qenë fare ushtar në ushtrinë e Saulit, por përkundrazi, mund të kishte qenë një nga hajdutët, që ksihin ardhur për të vjedhur plaçkat e ushtarëve të vrarë në fushën e betejës. “Çdo ushtrije i shkojnë pas një numër i madh vagabondësh, qëllimi i të cilëve është vetëm për të përfituar, duke vjedhur gjithçka që kanë mundësi e duke kryer një tregti të bollshme, por të paligjshme” (R.P. Smith). Kur Amalekiti e gjeti trupin e vdekur të Saulit, ai ndoshta kujtoi se kishte fituar llotarinë! Ai kishte besim se Davidi do ta shpërblente mirë, po t’ia sillte në dorë kurorën.
Fakti se ky i ri ishte Amalekit, linte për të dyshuar se dëshmia e tij nuk ishte e besueshme dhe se, për më tepër, ai e kishte hallin diku tjetër. “Raca e tij e hidhte poshtë çdo lloj rregulli e qetësie. Amalekitët jetonin, duke vjedhur pasuritë e të tjerëve. Ky Amalekit ishte, pra, armik i të gjithëve, i urryer universalisht prej çdo njeriu” (R.P. Smith). Tek Ligji i Përtërirë 25:17-19, Amalekitët na përshkruhen si një racë e mallkuar. E megjithatë, është ironik fakti që një Amalekit i raportoi Davidit vdekjen e Saulit, gjë që nuk do të kishte ndodhur fare, po qe se Sauli do t’i kishte shkatërruar Amalekitët, ashtu siç e kishte urdhëruar dikur Zoti (shiko 1 Samuelit 15).
I riu donte të dukej si hero në sytë e Davidit, ndaj edhe shpiku një histori të fortë, pa patur pikë turpi, duke pretenduar madje se po i vinte keq për vdekjen e Saulit. U mundua t’i bënte lajka Davidit, duke iu gjunjëzuar e duke i dhënë atij kurorën (diademën) dhe byzylykun e mbretit. Por le të mos e harrojmë faktin se edhe vetë Amalekiti donte ta shihte Saulin të vdekur. Ai ndoshta s’kishte qenë fare ushtar në ushtrinë e Saulit, por përkundrazi, mund të kishte qenë një nga hajdutët, që ksihin ardhur për të vjedhur plaçkat e ushtarëve të vrarë në fushën e betejës. “Çdo ushtrije i shkojnë pas një numër i madh vagabondësh, qëllimi i të cilëve është vetëm për të përfituar, duke vjedhur gjithçka që kanë mundësi e duke kryer një tregti të bollshme, por të paligjshme” (R.P. Smith). Kur Amalekiti e gjeti trupin e vdekur të Saulit, ai ndoshta kujtoi se kishte fituar llotarinë! Ai kishte besim se Davidi do ta shpërblente mirë, po t’ia sillte në dorë kurorën.
Veprimi
Pasi e mori vesh se i riu ishte Amalekitas, Davidi i urdhëroi njerëzit e tij që ta vrisnin. Mos, vallë, e vranë, ngaqë kishte gënjyer? Në atë moment, Davidi nuk e dinte se ngjarja që i kishte treguar Amalekiti, ishte e tëra fallco, por e vrau ngaqë kishte thënë se e kishte vrarë “të vajosurin e Zotit”. Davidi ndoshta e besoi faktin se Amalekiti mund ta kishte ndihmuar Saulin ta vriste veten, por, prapëseprapë, në sytë e Perëndisë, ky veprim ishte njëlloj si vrasje.
Davidi nuk veproi, duke u nxituar, sepse në fillim mbajti zi për Saulin deri në mbrëmje, para se ta pyeste Amalekitin. Vini re këtu, pra, se ç’zemër kishte Davidi. Atij nuk iu bë qejfi për vdekjen e Saulit. I riu, po të donte, kishte mjaft kohë për t’i treguar Davidit të vërtetën, në vend që ta gënjente. Amalekiti mund të ishte treguar më i dhembshur dhe mund ta kishte ndryshuar historinë e tij, kur e pa Davidin të hidhëruar për vdekjen e Saulit e të Jonatanit.
Përfundim
Ndoshta mund të kemi kujtuar se vdekja e Saulit do ta gëzonte pa masë Davidin, por një mendim i tillë e nënvlerëson shumë karakterin e tij. Davidi e vuri në praktikë atë që Zoti Jezus Krisht iu tha dishepujve të Tij: “Duani armiqtë tuaj, bekoni ata që ju mallkojnë, u bëni të mirë atyre që ju urrejnë, dhe lutuni për ata që ju keqtrajtojnë dhe ju përndjekin, për të qenë bij të Atit tuaj, që është në qiej” (Mateu 5:44-45). Amalekiti e ndëshkoi vetë veten, “ashtu siç i tha edhe Davidi se ishte bërë vetë akuzues i vetvetes” (citat i marrë nga një historian izraelit). Davidi këtu na shfaq mënyrën se si ka për të mbretëruar në vitet në vazhdim, ngaqë veproi me maturi e me drejtësi ndaj Amalekitit, “duke iu treguar të gjithë atyre, që i shkonin nga pas, që të mos merrnin hak” (Mateo Henri).
Për më shumë informacion, vizitoni faqen tonë të internetit në shqip: http://fjalaegjalle.2truth.com/
Pasi e mori vesh se i riu ishte Amalekitas, Davidi i urdhëroi njerëzit e tij që ta vrisnin. Mos, vallë, e vranë, ngaqë kishte gënjyer? Në atë moment, Davidi nuk e dinte se ngjarja që i kishte treguar Amalekiti, ishte e tëra fallco, por e vrau ngaqë kishte thënë se e kishte vrarë “të vajosurin e Zotit”. Davidi ndoshta e besoi faktin se Amalekiti mund ta kishte ndihmuar Saulin ta vriste veten, por, prapëseprapë, në sytë e Perëndisë, ky veprim ishte njëlloj si vrasje.
Davidi nuk veproi, duke u nxituar, sepse në fillim mbajti zi për Saulin deri në mbrëmje, para se ta pyeste Amalekitin. Vini re këtu, pra, se ç’zemër kishte Davidi. Atij nuk iu bë qejfi për vdekjen e Saulit. I riu, po të donte, kishte mjaft kohë për t’i treguar Davidit të vërtetën, në vend që ta gënjente. Amalekiti mund të ishte treguar më i dhembshur dhe mund ta kishte ndryshuar historinë e tij, kur e pa Davidin të hidhëruar për vdekjen e Saulit e të Jonatanit.
Përfundim
Ndoshta mund të kemi kujtuar se vdekja e Saulit do ta gëzonte pa masë Davidin, por një mendim i tillë e nënvlerëson shumë karakterin e tij. Davidi e vuri në praktikë atë që Zoti Jezus Krisht iu tha dishepujve të Tij: “Duani armiqtë tuaj, bekoni ata që ju mallkojnë, u bëni të mirë atyre që ju urrejnë, dhe lutuni për ata që ju keqtrajtojnë dhe ju përndjekin, për të qenë bij të Atit tuaj, që është në qiej” (Mateu 5:44-45). Amalekiti e ndëshkoi vetë veten, “ashtu siç i tha edhe Davidi se ishte bërë vetë akuzues i vetvetes” (citat i marrë nga një historian izraelit). Davidi këtu na shfaq mënyrën se si ka për të mbretëruar në vitet në vazhdim, ngaqë veproi me maturi e me drejtësi ndaj Amalekitit, “duke iu treguar të gjithë atyre, që i shkonin nga pas, që të mos merrnin hak” (Mateo Henri).
Për më shumë informacion, vizitoni faqen tonë të internetit në shqip: http://fjalaegjalle.2truth.com/
per autorin:
Që prej 30 vjetësh, Gary J. Hall ka qenë pastor i kishës biblike “Fjala e Gjallë” në Liverpul të Mbretërisë së Bashkuar të Britanisë së Madhe. Ai u rrit si katolik, por në vitin 1973, në moshën 17-vjeçare, u bë besimtar i krishterë, duke e pranuar Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e Tij. Ai është diplomuar prej Bashkësisë së Shërbesave Ungjillizuese si shërbëtor i Fjalës së Perëndisë dhe tani është Kryetari i Akademisë së kësaj bashkësie. Pastor Gary ka bërë vizita të shpeshta në Shqipëri, që prej 1993-shit. Ai i është mirënjohës Perëndisë për mundësitë e mrekullueshme që i ka dhënë, për të ndarë Fjalën e Tij me shqiptarët. Kisha biblike “Fjala e Gjallë” ka faqen e saj të internetit, e cila përmban studime dhe artikuj të ndryshëm në shqip. Vizitojeni tek www.LWBC.co.uk ose mund të shkoni direkt tek faqja në shqip, duke përdorur këtë adresë http://fjalaegjalle.2truth.com Magdalena (Magda) Maylam (mbiemri i vajzërisë “Gjoni”) është shqiptare me banim që prej 12 vjetësh në Liverpul të Anglisë. Lindur e rritur me frymën ateiste në Laç, afër Krujës, Magda, me inisiativën e prindërve të saj, filloi të mësojë anglisht që në moshën 7-vjeçare. Kur Shqipëria ia hapi dyert Ungjjillit të Jezus Krishtit, Magda e gjeti veten si përkthyese të misionarëve të ndryshëm, që vinin në qytetin e saj. Dalë nga dalë, Fjala e Perëndisë i depërtoi në zemër, duke e bindur për mëkatin dhe duke i dhënë jetës së saj kuptim e qëllim. Magda e pranoi Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e saj personal në moshën 15-vjeçare. Gjatë një vizite 8-mujore studentore në Denver, Kolorado të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Magda u pagëzua dhe e deklaroi hapur besimin e saj të ri në vitin 1995. Magda ka mbaruar Fakultetin e Shkencave Shoqërore dhe Politike, duke studjuar si në Stamboll të Turqisë, ashtu edhe në Liverpul të Anglisë. Ajo është diplomuar gjithashtu me Diplomën në Teologji, të marrë prej Akademisë Ungjillore të Bashkësisë së Shërbesave Ungjillizuese në Angli. Magda është e martuar me Tarkuinin, besimtar anglez dhe trajner tenisi. Të dy janë anëtarë të kishës biblike “Fjala e Gjallë” në Liverpul. Ata kanë dy djem, Boaz dhe Kejleb, që përpiqen t’i rritin për Perëndinë dhe lavdinë e Tij. Ata i mirëpresin lajmet tuaja në adresën j4ver.magtar@btinternet.com
