Nje vajze e vogel shkonte dhe vinte nga shkolla vete, ne kembe.
Moti, ne ate dite kishte qene me te vertete i paqendrueshem. Rrete e errata paralajmeronin nje shtrengate te furishme. Vetetimat dukeshin sikur do ta canin krejt qiellin.

Nena e vajzes se vogel ndihej e shqetesuar. Nuk priti me, por mori leje nga puna dhe u nis me makine te merrte vajzen e saj te vogel nga shkolla.

Diku ne mes te rruges, e shikon vajzen e saj qe po kthehej e vetme ne shtepi.
Sa here qe vetetinte, vajza ngrinte koken lart dhe buzeqeshte. Perseri, pak me tej vetetiu, dhe vajza e vogel ngriti koken lart dhe buzeqeshi.

Nena iu afrua dhe kurioze e pyet. Po, perse sa here qe vetetin ndalon, e ngre koken lart dhe buzeqesh?
Po perpiqem te dukem e bukur, tha vajza. Zoti eshte duke me bere fotografi.